OMA

maart 24, 2015 6:14 pm Gepubliceerd door

oma

Mijn oma is 94.
Ik kan vlotjes drie keer in haar leeftijd.
Soms speelt ze patience. Dat kan ze goed, patience spelen.
Ook in het echte leven.
We hebben alle twee alle tijd.
Zij omdat ze oud is. En ze niets moet.
Ik omdat ik bij haar zo jong ben.
En niets moet.
Veel meer dan zitten en zijn,
doet ze niet meer.
Ik leg mijn hoofd op haar grootmoederschoot.
En rust als een kleinkindje in het groot.
Ik zeg haar dat ik geen nieuws heb behalve
dat ik haar nog altijd graag zie.
Niet zomaar een beetje, maar enorm.
En dat ze me voor alle zekerheid moet beloven
nog lang te zullen wachten met sterven.
Ze beloofde me dat plechtig.
‘Ja, het leven. La vie’, zegt ze.
Ik registreer haar in mijn hoofd, nu en dan.
Om mij het ‘nu’ levendig te kunnen
herinneren, dan.
Ik leg tafereeltjes vast voor later, wanneer
Ik haar noodgedwongen herinneren moet.
Nu neem ik waar.
Ik neem haar op.
Die mooie plooien in haar gezicht.
Haar lichtschurende fluwelen handen.
Hoe vol verleden zij is, in het oneindig mooi.
Dat kleine echte moment.
Dat ‘nu’ wil ik pakken.
Zoals dat in het theatre gebeurt: voor een
moment, even, een eeuwigheidje vangen.
Op dat moment, op die avond, met dat publiek.
Onherhaalbaar.
Een onooglijk tijdstipje uit de eeuwigheid
plukken, er iets oneindigs van maken en
weer loslaten.

Ja, het leven. La vie…

Dit bericht is geschreven door user